Παρακολούθησα τη συνέντευξη Τύπου του Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη κι έχω διαβάσει ή ακούσει και όσες άλλες έχει παραχωρήσει από την κωλοτούμπα και μετά. Και η απορία με την οποία έμεινα ήταν η εξής:
οι δημοσιογράφοι που μετέχουν σε όλες αυτές τις συνεντεύξεις έχουν κάνει κάποιο τάμα να μη φέρουν σε δύσκολη θέση τον τέως πρωθυπουργό ή δεν έχει τύχει να πληροφορηθούν τις απόψεις αρμοδιότερων από τον Τσίπρα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης και το Μνημόνιο που προέκυψε;
Ακούγοντας τον Τσίπρα να αραδιάζει τα όσα θετικά κατά τη γνώμη του προβλέπει το Μνημόνιο, διερωτήθηκα επανειλημμένα πώς γίνεται να μη βρίσκεται κάποιος να του υποβάλει την απλή ερώτηση: «Γιατί δεν τα λέτε όλα αυτά στον Τσακαλώτο που δηλώνει ότι "ηττηθήκαμε" και στον Δραγασάκη που έχει ομολογήσει πως "στη διαπραγμάτευση δεν είχαμε ούτε πρόγραμμα ούτε σχέδιο";».
Δυστυχώς αυτή η εύλογη περιέργεια δεν βλέπω να υπάρχει. Τουλάχιστον έως τώρα. Αλλά δεν με εκπλήσσει. Στις μέρες μας η «μαχητική» δημοσιογραφία προτιμά τα εύκολα θηράματα. Τη θέλει πεσμένη τη δρυ αντί για όρθια. Είναι πιο βολική έτσι. Και συνήθως ανίσχυρη να αντιδράσει. Ή έστω και να απειλήσει.
Και το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε τον υπεύθυνο για την εκτόξευση της ανεργίας σε νέα ύψη να καμαρώνει ότι κράτησε ανοιχτό το θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τον άνθρωπο που μας ξαναγύρισε στην ύφεση και στα ελλείμματα να κομπάζει ότι τώρα θα έχουμε να παρουσιάσουμε μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα και τον πολιτικό που ως πρωθυπουργός έκανε τα ακριβώς αντίθετα απ' όσα είχε υποσχεθεί να διατείνεται ανερυθρίαστα ότι αυτόν θα πρέπει να εμπιστευτούν οι ψηφοφόροι. Αυτά συμβαίνουν όταν το θράσος μένει ατιμώρητο.
Ερ. Μπαρτζινόπουλος-Έθνος
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου