Υποθέτω πως όχι.
Μοιραία, όμως, η ομολογία του Δραγασάκη έχει τις επιπτώσεις της. Διότι ένα από τα συμπεράσματα στα οποία αναπόφευκτα οδηγείται ο απλός πολίτης είναι πως, από τη στιγμή που εύλογα αμφισβητείται η δυνατότητα να είναι κόμμα ένα σύνολο ατόμων που δεν δεσμεύονται ως προς τις αρχές και τους κανόνες που θα υπηρετήσουν, τότε είναι όχι μόνο παράλογο αλλά και επικίνδυνο ν' αναλάβουν οι άνθρωποι αυτοί τη διακυβέρνηση μιας χώρας. Κάτι που δυστυχώς το
έχουμε ήδη διαπιστώσει και βρισκόμαστε υπό την απειλή να το ξαναδιαπιστώσουμε.
Aρα κάποιους λογαριασμούς άνοιξε ο Δραγασάκης με τα όσα είπε και είτε το θέλει είτε όχι μας χρωστάει κάποιες εξηγήσεις. Γιατί, για παράδειγμα, δεν φρόντισαν αυτός και οι σύντροφοί του όλα αυτά τα χρόνια της πορείας τους προς την εξουσία να διασφαλίσουν την αναγκαία δέσμευσή τους ως προς τις αρχές και τους κανόνες της κυβερνητικής τους συμπόρευσης, έτσι ώστε να μη ζήσουμε το κωμικοτραγικό εσωκομματικό αλαλούμ του τελευταίου διμήνου;
Κι αφού την έκαναν που την έκαναν την αποκοτιά τους και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε μπροστά μας και καλούμαστε να τα πληρώσουμε, γιατί τώρα μας ξαναζητάνε να τους ξαναψηφίσουμε και να τους αναθέσουμε και πάλι να διαχειριστούν τις τύχες μας αφού ο ίδιος ο Δραγασάκης παραδέχεται ότι δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση και πως θα πρέπει να επανασυσπειρωθούν αν θέλουν να γίνουν κόμμα; Υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος που ν' αποκλείει το ενδεχόμενο να ξαναγίνουν σκορποχώρι έτσι και χρειαστεί να πάνε αυτοί «οι νέοι κι άφθαρτοι» νεομνημονιακοί σε καμιά συνεργασία με τους «παλιούς και σάπιους» των συστημικών κομμάτων, που πλέον δεν αποκαλούνται απαξιωτικά μερκελιστές, μια και ο χαρακτηρισμός αναβαθμίστηκε σε εγκώμιο και μονοπωλείται προσωπικά από τον Τσίπρα; Φυσικά μην περιμένετε απαντήσεις.
Ερ. Μπαρτζινόπουλος-Έθνος
Πηγή
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου